Posted by Whang
| Posted in
buhay pinoy,
insane thoughts,
puna,
tadhana at kapalaran,
teritoryo
| Posted on Sabado, Mayo 14, 2011


Nandito ako… sa kulay puting penthouse
Nakaharap sa kulay puting pisara…
Nakaupo sa kulay puting silya…
Nagsusulat sa notebook ko na nakapatong sa kulay puting mesa…
Walang aircon... ayos lang… mahangin naman…
Napatingin ako sa oras sa cellphone ko,
8:05, maaga pa!
Napangiti ako. Mula noong nagsimula ang training namin, hindi pa ako na-late kahit minsan.
Ayos!
Tumayo ako at nagtimpla ng kape sa kulay puting plastic cup
Habang naghihintay sa trainer namin, naisipan kong mag-soundtrip
Mabuti nalang at dala ko si Philips GoGear at fully charged sya!
Isinuot ko sa magkabilang tainga ang kulay puti kong headset na nakakabit sa kulay pula kong MP3 na nakasilid naman sa kulay brown kong bag na nakapatong sa kulay puting mesa na nasa loob ng kulay puting penthouse.
Nagsimula na namang mag-ingay si Taylor Swift.
Ewan ko ba! Lahat na yata ng kanta nya nasa MP3 ko na…
Mukhang nahawa na yata ako sa pagiging TSwift die hard ng pinsan ko.
Hindi ko rin alam kung paano at kailan ko nagustuhan si TSwift… (rakista kaya ako dati!)
Balik tayo sa penthouse…
Di ko namalayan, 10:17 na pala! Kaya naman pala nababagot na ako! Dapat kasi 8:30 ang simula ng training.
Nag-kape ulit ako---pantanggal antok…
Sa kawalan ng magawa, naisipan kong pagmasdan na lang ang nagtataasang building sa paligid namin.
Gusto ko silang bilangin lahat… pero tinamad ako!
Pinagmasdan ko naman ang langit. Puro clouds!... Kulay puti!
Nagpasya na lang akong gumawa ng tula…
Naka-dalawang tula ako!--- Astiiig!
Pero wala parin yung trainer--- yun ang hindi astig!
LUNCHBREAK!
Busog na ako at kasalukuyang inaantok dahil sa hangin na ibinubuga ng kulay puting electric fan na may pink na elesi.
Nakatulog ako… at nagising…
Wala parin ang hinihintay naming trainer kaya pinag-tripan ko namang bilangin ang mga switch at saksakan sa penthouse.
May isang switch sa tabi ng elevator. Tatlo sa may hagdanan. Isa sa CR. Dalawa sa gilid ng bintana. Isa sa likuran ko.
Walong switch!Walo rin ang saksakan.
End of trip.
Dahil nababagot ulit ako, hindi ko namamalayang yung eroplano naman pala ang napagdidiskitahan ko.
Simula kanina pagkakain, nakapagbilang na ako ng dalawampu’t isang eroplano sa langit…
Hanggang sa nagsawa rin ako sa kakabilang…
End of trip.
Pinagmasdan ko nalang ang mga kapwa ko trainee.
May mga nagkukwentuhan, pero di ko naririnig ang pinagkukwentuhan nila dahil nag-iingay parin si Taylor Swift sa tainga ko.
Tahimik lang akong nagmamasid hanggang sa napangiti ako dahil kay kuya na nagkasya na lang sa paggawa ng paper planes at paper duck dahil sa kabagutan!
Mas astig pala yung trip nya.
Yumuko nalang ako para itago ang ngiti ko… baka kasi mahalata ni kuya…
Soundtrip ulit. Ngayon nanaig na ang pagiging rakista ko… Motorhead na ang tumutugtog--- rock n’ roll!
Ipinikit ko na ang mga mata ko at sabay nag-isip
Na sana wala nalang ma-eliminate sa amin pagkatapos ng training!
Mabuhay! ^_^
Picture: Colors Dreaming by Mayoofka on Deviantart
Kishimoto-san alam nating hindi mo maiintindihan
malamang ikaw ay makukulitan lang
hindi bale kasi makulit ka rin naman
ako man ay naguguluhan
bakit pa ba nag-aaksaya ng tinta?
gayoong hindi mo rin naman mababasa...
Kishimoto-san buong araw akong babad sa internetan
'di magawang tumayo sa kinauupuan
paano naman kasi...
nakakabaliw...
nakakaaliw...
nakakatuwa...
nakakamangha...
nakaka-adik itong iyong komiks
si Sasuke ng mga Uchiha ang paborito kong bida
si Sakura, gusto kong maging kasing-lakas niya
dahil kay Kakashi gusto ko nang maging ninja
papakiusapan si Kiba...
na sana sa akin nalang ang aso niya
Hay, ano nga kaya
kung kagaya ni Neji,
puwedeng mag-byakugan ang aking mata?
kakaibiganin ang lahat
sina Ino at Shino...
sina Hinata at Gaara
minsan sa harap ng monitor ay biglang naiiyak
tapos na ang laban...
mga kontra-bidang ninja ay patay na
pero sa huli, mga kontra-bidang ninja ay mababait naman pala!
ubos na ang barya saking bulsa
ang tanging nasisisi ay ang takteng manga
gayunpaman ako ay natutuwa
dahil sa haba ng labanan, nanalo parin ang Konoha
Hay, ang paborito kong manga
sa internet binabasa kaya nakakalula
pero gusto ko siya
lalo na kapag sumisigaw na si Naruto ng...
"BAKA!!!"
Napangiti siya habang tinitingala ang bunga. Aba, matagal din niyang inalagaan ang punong 'yun. Taon din ang binilang niya bago siya nakakita ng bunga. Ngayon makukuha na niya ang gantimpala sa paghihirap.
Excited na siya! Hindi paman nakukuha ang bunga mula sa taas ng puno, iniisip na niya kung anong ipampapares rito. Ano nga ba? Kung asin kaya? Asin na may halong sili para medyo maanghang? Bagoong? Kahit naman siguro balatan lang niya, ayos na 'yun!
Dali-dali siyang umakyat sa puno. Pero di niya parin abot ang bunga. Bumaba ulit siya, naghanap ng panungkit, nagkamot ng ulo nang walang makita. Naisipan niyang maghiram na lang sa kapitbahay. Hindi naman siya nabigo.
Muli niyang inakyat ang puno. Sinungkit ang mangga. Matibay ang pagkakakapit nito sa tangkay. Para bang sinasabi nitong "wag mo muna akong kunin, hindi pa naman talaga ako hinog". Pero determinado siya. Nilakasan pa niya ang sundot sa bunga.
Pagkatapos...
Ayun! Nahulog din! Doon nga lang nag-landing sa kalsada. Napailing siya. Bakit nga ba hindi niya nakalkula 'yun? Di bale, lalabas nalang siya ng bakuran para kunin 'yun. Pero bago paman siya makababa sa puno nakita niya ang paparating na ten wheeler. Masasagasaan nito ang bunga ng manggang pinananabikan!
Nanlaki ang kanyang mga mata. Gusto niyang sumigaw ng "Hinto!" pero huli na ang lahat. Wala na. Pisat at wasak na ang pinakamamahal niyang mangga.
Napabuntong-hininga na lamang siya. Napapailing. Napatingalang muli sa taas ng puno. Naghahanap ng bunga. May nakita siya! Pero kailangan pa niya itong hintaying mahinog.
Tama. 'yun nalang ang gagawin niya. At sa susunod mas magiging maingat na siya! Pramis.

Minsan may mga sagot na sadyang magulo. Tulad na lang nito:
"Pare, ano na ba ang bago mong number?"
"Basta pare pag nag-text ako sayo, ako na yun!"

Lunes.
Umulan.Matrapik.
Payong ay di dala.
Pati sapatos ay basang - basa.
Martes.
Muling umulan.
Muling nagkatrapik.
Wala na nga ang payong,
inabot pa ng baha.
Miyerkules.
Mas matindi ang ulan
Mas matindi ang trapik
Mas matindi ang baha
Payong na naiwan
ngayo'y hanap - hanap sa gitna ng ulan
Huwebes.
Pilit nilabanan ang katamaran
Payong ay hindi na muling kinalimutan
Subalit hindi naman umulan
Wiset ang tanging nabanggit ng labing makulit.
Biyernes.
Matindi ang init
Payong ay iniwan
Pamaypay ang bitbit
Subalit kasabay ng paglubog ni haring araw,
ay ang pamumuo ng maitim na ulap
na siyang sumakop sa kalangitan.
Huli na nang naisip
Nasa gitna na ng ulang malupit
© All Rights Reserved. Skinpress demo
Powered by Blogger | Theme by Dedicated Servers
Converted by Wordpress To Blogger for WP Blogger Themes | Distributed by Deluxe Templates